ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΣΘΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας;

  

…ξέχνα το μισθό σου, ξεκίνα το νιαούρισμα για σεξουαλική παρενόχληση…

 

Είναι γνωστό σε κάθε εργαζόμενο, το μέγεθος της εργοδοτικής και προισταμενικής αυθαιρεσίας στους χώρους εργασίας. Οι κλεμμένες υπερωρίες, οι δικαιούμενες άδειες που δεν δόθηκαν ποτέ, οι απειλές για απόλυση αλλά και η προσβλητική συμπεριφορά απέναντι στον/ην υπάλληλο, τον/ην εργάτη/τρια, είναι η εργασιακή καθημερινότητα.

Για ποιο συμφέρον όμως, όλα αυτά αποκρύπτονται ενώ προβάλλεται επίμονα,

ΜΟΝΟ το δικαίωμα των γυναικών να μην παρενοχλούνται σεξουαλικά στο χώρο εργασίας;

Ακόμα και αν αφήσουμε στην άκρη τα εργασιακά δικαιώματα και μιλήσουμε μόνο για άδικες συμπεριφορές (όπως επιβάλλουν σε μας τις γυναίκες), γιατί η υποτίμηση, η απαξίωση της εργασίας από εργοδότες και προϊστάμενους, δεν αναδείχτηκε ποτέ ως ζήτημα προς καταγγελία;

Γιατί σε μαζικούς εργασιακούς χώρους, με σκληρή παραγωγή, (όπως βιομηχανία, λιμάνια, εργοτάξια, συνεργεία καθαρισμού, super market, αποθήκες), η ειρωνεία, ο αυταρχισμός η ακόμα και η βρισιά του επόπτη εργασίας προς τον εργάτη/τρια, θεωρείται απαραίτητο προσόν, κομμάτι της εργασίας του επόπτη, για να επιβάλλει τάξη μέσα στη δουλειά;

 

Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση, στη νομοθεσία της ορίζει ΜΟΝΟ τη σεξουαλική παρενόχληση, ως «μορφή ανεπιθύμητης συμπεριφοράς, με σκοπό ή αποτέλεσμα την προσβολή της αξιοπρέπειας ενός προσώπου, και, ιδίως, τη δημιουργία εκφοβιστικού, εχθρικού, ταπεινωτικού, εξευτελιστικού ή επιθετικού περιβάλλοντος».

Γιατί, ΜΟΝΟ για τη σεξουαλική παρενόχληση και ποτέ για κάποια άλλη μορφή αυθαιρεσίας τους χώρους εργασίας, συστήνει «μηδενική ανοχή».

(Βλ. Ψήφισμα ευρωκοινοβουλίου 26/10/2017)

 

Άραγε πόσο περισσότερες είμαστε οι γυναίκες εργαζόμενες που συναντάμε στην δουλειά μας προσβολή, για το προϊόν που παράγουμε ή υποτίμηση για την υπηρεσία που παρέχουμε, σε σχέση με εκείνες που έχουν δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση;

Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση θεσμοθετεί «μηδενική ανοχή», για τη επιθετική σεξουαλική χειρονομία, την έκφραση, ακόμα και το κοίταγμα και τον τόνο της φωνής ενώ ανέχεται κάθε μορφή επίθεσης που προσβάλλει την ίδια την εργασία;

Η απάντηση είναι εύκολη.

Η απαξίωση του εργασιακού αντικειμένου έχει «σκοπό και αποτέλεσμα»την συγκράτηση του μισθού στο σημερινό εξευτελιστικό επίπεδο, επομένως και είναι επιθυμητή από τους εργοδότες. Επιπλέον δικαιολογεί την ύπαρξη μέσα στην παραγωγή, κάθε λογής αξιολογητών της απόδοσης των εργαζομένου (εποπτών, συντονιστών, οργανωτών, υπευθύνων παραγωγής κ.α.) που λειτουργούν ως παράσιτα πάνω στην ζωντανή εργασία.

Κι όμως, αντίθετα στην πραγματικότητα, οι στατιστικές της Ευρωπαϊκής ένωσης και τα γκάλοπ των μη κυβερνητικών οργανώσεων στις Η.Π.Α, καταγράφουν ποσοστά 10%, 50%, άλλοτε και 80%, των γυναικών εργαζομένων, που δηλώνουν ως πρόβλημά τους στην εργασία την σεξουαλική παρενόχληση.

Πως βγαίνουν αυτά τα ποσοστά, όταν εμείς οι εργαζόμενες ξέρουμε ότι,

μέσα στους χώρους δουλείας οι γυναίκες διαμαρτύρονται συνεχώς, για τους χαμηλούς μισθούς, για τα εξαντλητικά ωράρια,

για την απομόνωση που δέχονται, όχι επειδή δεν υποκύπτουν τις σεξουαλικές του ορέξεις του εργοδότη η του διευθυντή, αλλά επειδή δεν εντάσσονται στο στενό περιβάλλον του («κλίκα») ;

Αυτά τα ποσοστά κατασκευάζονται για να αποπροσανατολίσουν εμάς τις εργαζόμενες που επίσης ξέρουμε καλά ότι,

κανένας διευθυντής η εργοδότης δε θα τόλμαγε να προσβάλει σεξουαλικά μια εργαζομένη που έχει κατακτήσει, αξιοπρεπή μισθό και ανθρώπινη διαβίωση για αυτήν και την οικογένεια της. Κανένας εκτός από κάποιον «ανώμαλο», όπως θα τον χαρακτηρίζαμε όλες, και θα τον αντιμετωπίζαμε με μεγάλη ευκολία.

Οι στατιστικές αυτές σχεδιάζονται και διαδίδονται, για να κατευθύνουν τη γυναικεία διαμαρτυρία, για να αποτρέψουν τη σκέψη μας, από τη διεκδίκηση μισθού, εστιατορίων και παιδικών σταθμών μέσα στους χώρους εργασίας.

Χρειαζεται μεγαλη συγκρουση με τον κυριαρχο λογο, αλλα οι γυναικες, μπορούμε να αχρηστέψουμε τις στημένες στατιστικές και τις υποκριτικές νομοθεσίες, όλων των ισχυρών του κόσμου, αυτές που διαπομπεύουν την εργαζομένη προσπαθώντας να την ταυτίσουν με σεξουαλικό αντικείμενο και θύμα.

 

…εμείς δεν είμαστε φωτομοντέλα και star του Hollywood.

Εμείς δουλεύουμε, παράγουμε, συντηρούμε οικογένειες.

Εμάς δε θα μας κάνουν ποτέ σεξουαλικά θύματα. …

 

 

Στα ματιά της νεαρής εργαζόμενης που παλεύει να κατακτήσει την τεχνογνωσία και να αναγνωριστεί η εργασιακή της ειδίκευση,

στα μάτια της γυναίκας που συντηρεί με το μισθό της οικογένεια, και έχει για μοναδικό εφόδιο, την απόδοση μέσα στη δουλειά, την εργασιακή εμπειρία

ή αυτής που η σκληρή δουλειά, της έχει δώσει μορφή πρώτα εργάτριας και μέσα από αυτή αναδεικνύεται μια, μη ελκυστική για διευθυντές και εργοδότες, σεξουαλικότητα

στα μάτια δηλαδή του τεράστιου πλήθους των εργαζομένων γυναικών,

πόσο γελοία φαίνεται αυτή που με σεμνότυφη αθωότητα, κοκορεύεται την ώρα του διαλλείματος λέγοντας «μου την έπεσε ο διευθυντής»;

Είναι βέβαιο ότι το χαρακτηριστικό που προσδιορίζει τη εργαζόμενη,

αυτή που «από τις πέντε το πρωί είναι στο πόδι»,

δεν είναι η σεξουαλικότητα της αλλά η δουλειά της.

Μας λένε να μην ντραπούμε να καταγγείλουμε τη σεξουαλική παρενόχληση μέσα στη δουλειά.

Όμως, ποια είναι μη αποδεκτή γυναίκεια στάση στη δουλειά;

Η στάση της γυναίκας που διαμαρτύρεται, ότι είναι τόσο ελκυστική ώστε έφτασε ο προϊστάμενος της, να μην μπορεί να συγκρατήσει τις ορμές του, και να την «πειράξει»,

ή αυτής που δηλώνει ότι επιθυμεί, έναν συνάδελφο της; (Ακόμα χειροτέρα, αν αυτός είναι νεότερος σε ηλικία, ή αντικειμενικά ωραιότερος από εκείνη αλλά κυρίως αν έχει χαμηλότερο από εκείνη μισθό).

Με λίγα λογία, τι είναι κατακριτέο; Τι διώκεται μέσα στη δουλειά;

Να δηλώσεις «μου κολλάει ο διευθυντής»

η να βλέπουν όλοι ότι κολλάς εσύ στον μετανάστη;

[Βλέπε περισσότερα στην ενότητα “Η ΠΟΡΝΕΙΑ ΚΑΙ OI ΑΛΛΟΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΓΕΝΕΤΗΣΙΑΣ ΟΡΜΗΣ ” άρθρο “ ΜΑΣ ΛΕΝΕ: ” ΔΙΑΜΑΡΤYΡΗΣΟΥ ΓΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ. ΔΗΛΑΔΗ: ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΔΥΣΑΡΕΣΚΙΑ. Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ.;” .]

Βλέπουμε λοιπόν στις μέρες μας, ο υποταγμένος ερωτισμός ελαχίστων γυναικών μικροαστικής συνείδησης (αυτών που δικαιώνουν τη γυναικεία υπόσταση τους όταν δέχονται σεξουαλική παρενόχληση και την προβάλουν δημόσια ως απόδειξη της ομορφιάς τους), να αξιοποιείται από την κυρίαρχη τάξη, ως μέσο γελοιοποίησης του μεγάλου πλήθους των γυναικών, αλλά και όπως θα πούμε παρακάτω, ως μέσο ρουφιανιάς μεταξύ των εργαζομένων;

 

…κίνημα #ME TOO, (εξ Αμερικής).

Η μετατροπή της γυναίκας παραγωγού, σε σεξουαλικό αντικείμενο και καταδότη…

 

 

Ευθυγραμμισμένο σε αυτόν τον κανόνα, (υποτίμηση των μισθολογικών διεκδικήσεων, απαξίωση της εργαζομένης ως παραγωγού, προβολή της ως θιγόμενο σεξουαλικό αντικείμενο) είναι το δημοφιλές πια, κίνημα #ME TOO.

Το κίνημα #ME TOO, εμφανίστηκε προς τα τέλη του 2017. Τότε η διάσημη ηθοποιός Alyssa Milano δημοσίευσε στο διαδίκτυο ένα μήνυμα «γράψε ΜΕ ΤΟΟ αν έχεις κακοποιηθεί σεξουαλικά». Η ανταπόκριση στο αρχικό μήνυμα, ήταν τέτοια (12 εκατομμύρια από όλο τον κόσμο μέσα σε μια μέρα), ώστε να καταλάβουμε ότι το μήνυμα δεν ήταν καθόλου αυθόρμητο. Σχεδιάστηκε και εξυπηρέτησε μεγάλα συμφέροντα. Ακολουθήσαν καταγγελίες από πολλά φωτομοντέλα και επιφανείς γυναίκες της show business.

Άμεσα το κίνημα δέχτηκε την στήριξη της Χίλαρι Κλίντον, αλλά και το ακόμα το πιο προκλητικό ψήφισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Οκτώβριος 2017) με το οποίο η Ε.Ε. «επικροτεί πρωτοβουλίες όπως το κίνημα #MeToo, που στοχεύουν στη δημοσιοποίηση περιστατικών σεξουαλικής παρενόχλησης και βίας κατά γυναικών· υποστηρίζει σθεναρά όλες τις γυναίκες και τα κορίτσια που συμμετέχουν στην εκστρατεία #MeΤoo, συμπεριλαμβανομένων όσων κατήγγειλαν τους δράστες»

(Βλ. Ψήφισμα ευρωκοινοβουλίου 26/10/2017)

Στη συνέχεια , όπου η αμερικανική κυβέρνηση δεν μπόρεσε να εφαρμόσει καταστολή για τις μισθολογικές διεκδικήσεις, παρέμβαινε αποπροσανατολίζοντας, με το #ME TOO.

Χαρακτηριστικό είναι το κίνημα των εργαζομένων στα Mc Donald τις ΗΠΑ, οι οποίοι αφού κατάφεραν να ξεσηκωθούν για το μισθό τους, στη συνέχεια καπελωθήκαν από το #ME TOO.

Το #ME TOO τότε, επιδίωξε να μπερδέψει τον αγώνα για μεροκάματο, με το -ακίνδυνο για την εργοδοσία- αίτημα για σταμάτημα της σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας.

 

Αυτό που επιδιώκει, το κίνημα #ME TOO (μαζί τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους που το λανσάρουν), είναι να γοητεύσει με την γυαλάδα του χώρου της show business την καθημερινή γυναίκα. Να προσανατολίσει τη σκέψη της, σε ζητήματα που αφορούν την ιδιωτική ζωή και ατομικά δικαιώματα. Να αποδυναμώσει τον πολιτισμό των γυναικών της δουλείας, αλλά και για να προβάλει ως μοντέρνα και δυναμική στάση ζωής, την κατάδοση του συναδέλφου στο χώρο εργασίας.

Και είναι αλήθεια ότι, για να επιτύχουν τους στόχους τους οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, πρώτα στράφηκαν στο πιο εξαθλιωμένο κομμάτι γυναικών. Αυτών που εργάζονται ως μοντέλα στον χώρο της μόδας και τις ομορφιάς. Οι γυναίκες φωτομοντέλα , αυτές που καταφεύγουν στα ναρκωτικά, για να αντέξουν την πορνεία που πολύ συχνά συνοδεύει το επάγγελμα τους, είναι αυτές που πρωτοστάτησαν τις καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση. Μέσα σε έναν κόσμο που βρωμάει από οπού και να τον πιάσεις, τα φωτομοντέλα, οφείλουν να εξοργίζονται για την σεξουαλική παρενόχληση τους και όχι για την πορνεία που τους επιβάλλεται.

Με τον ίδιο τρόπο, χρησιμοποιήθηκε στην χώρα μας, ο κόσμος της μαγκιάς και της αλητείας στην περίοδο της Γερμανικής κατοχής, για να γοητεύσει τον άνδρα. Οι συνεργατες των Γερμανων αναζήτησαν τότε, ανάμεσα στο πιο εξαθλιωμένο και εξαρτημένο από τα ναρκωτικά κομμάτι της κοινωνίας, τους δωσίλογους – καταδότες.

 

Αναρωτιόμαστε πόσο αδύναμο και εξαθλιωμένο θεωρούν οι εργοδότες το γυναικείο φύλο σήμερα, ώστε να το χρησιμοποιούν ως καταδότη στο χώρο εργασίας;

 

Όμως η διεκδίκηση της εργαζόμενης γυναίκας , δεν μπορεί να καθοδηγείται από υπόδουλες . Είναι τιμητική για το φύλο μας η πρωτοφανής αδιαφορία των γυναικών, στα καλέσματα της εργοδοσίας για καταγγελία των ανδρών συναδέλφων για σεξουαλική παρενόχληση.

Οι γυναίκες που ζουν με το μισθό τους ολόκληρες οικογένειες, δεν μπορούν να αντιστέκονται με σεξουαλικά νιαουρίσματα στους ανώτερους τους.

Δεν χτυπούν τις πόρτες των διευθυντικών γραφείων,

για να κάνουν δήλωση εμπιστοσύνης στην επιχείρηση,

για να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία των διευθυντών πάνω στην εργασία,

για να τους ζητήσουν να βάλουν σε τάξη τον συνάδελφο.

Γιατί όμως θεωρούμε ότι η εργοδοσία έχει βάλει ως στόχο της, τη διαβολή των συναδελφικών σχέσεων, ενώ μέχρι τώρα τα επίσημα κινήματα που καθοδηγεί καταγγέλλουν κυρίως διευθυντές, εργοδότες και ισχυρούς πολιτικούς;

Γνωρίζουμε καλά ότι στον δυτικό πολιτισμό, οι άνδρες εργοδότες και προϊστάμενοι ικανοποιούν τη εκτός γάμου σεξουαλικότητα τους, με ασφάλεια, καταναλώνοντας πορνεία σε πολυτελή ξενοδοχεία. Μέσα στον εργασιακό χώρο, δεν εκτρέπονται εύκολα σε συμπεριφορές που βάζουν σε κίνδυνο, την θέση τους, στην ιεραρχία της παραγωγής. Τους είναι άχρηστο να καταφύγουν σε σεξουαλική παρενόχληση, καθώς οι σωματέμποροι ικανοποιούν με μυστικότητα, οτιδήποτε επιθυμεί, η υποτονική και άνανδρη σεξουαλικότητα τους.

 

Απομένει λοιπόν ο άνδρας με εξαρτημένη εργασία, ο υφιστάμενος αυτών.

Την λάθος συμπεριφορά του συναδέλφου προτρέπουν να καταγγείλουμε, τα κινήματα των εργοδοτών εναντία στην σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας.

Για αυτό το λόγο, συμβουλεύουν την γυναίκα να γελοιοποιηθεί και να καταγγείλει το συνάδελφο της, ακόμα και για επίμονο ενοχλητικό κοίταγμα.

Όμως η γυναίκα εργαζομένη δεν έχει καμία δυσκολία να αντιμετωπίσει, τον άνδρα που βρίσκεται , στην ίδια με εκείνη, θέση στην παραγωγή. Ο μισθός της δεν εξαρτάται από αυτόν. Πολλές φορές αστειεύεται μαζί του. Άλλοτε τσακώνεται σαν ίσος προς ίσο. Άλλοτε τον αντιμετωπίζει με συγκατάβαση και σεβασμό, ακόμα και όταν αυτός έχει εκτραπεί. Έναν σεβασμό απέναντι στην άξεστη επιθυμία, που τελικά αποδεικνύει την ανωτερότητα του γυναικείου κόσμου της εργασίας , απέναντι στο ήθος του καταδότη που προτρέπουν εργοδότες και προϊστάμενοι.

 

…το “καμάκι” μέταξυ συνάδελφων μειώνει την παραγωγικότητα.

Οδηγεί σε σχέσεις μεταξύ ίσων…

 

Είναι πολλές δεκάδες οι εσωτερικοί κανονισμοί των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, που αλλάξαν τα τελευταία χρονιά.

Αλλάξαν ορίζοντας εκτός των άλλων και την έννοια της επιτρεπτής σχέσης ανάμεσα στους συναδέλφους.

Αναμορφώσαν ακόμα και την έννοια της γυναίκας εργαζομένης, παρέχοντας όχι πια παιδικό σταθμό η εστιατόριο μέσα στον όμιλο, αλλά δίνοντας της, το δικαίωμα να καταγγείλει συνάδελφο της για σεξουαλική παρενόχληση. Οι εσωτερικοί κανονισμοί φτάνουν να γίνονται γελοίοι, όταν ισχυρές εταιρείες, προτρέπουν την εργαζομένη: «αν επιμένει να κάνει σχόλιο για την εμφάνιση σου, ενώ την πρώτη φορά έδειξες ότι ενοχλήθηκες, μπορείς να το αν αναφέρεις στον διευθυντή σου, μπορείς να προχωρήσεις σε γραπτή καταγγελία».

Πράγματι, η γυναίκα που ενοχλείται και καταδίδει τον άνδρα συνάδελφο είναι πρότυπο, σε σχέση με εκείνη που χαζογελάει και ανταποκρίνεται στον ερωτά. Έμμεσα οι εργοδότες μας συστήνουν, να μην είμαστε «εύκολες», να μην ξεμυαλιζόμαστε από τους άνδρες. Ακόμα μεγαλύτερος φόβος βέβαια, πιάνει την εργοδοσία, όταν γίνεται η γυναίκα εκείνη που «παρενοχλεί» τον άνδρα. Η μορφή της ανοργασμικής, της ευνουχισμένης γυναίκας, υπηρετεί με τελειότητα, όχι μόνο τον συγκεκριμένο εργοδότη μας , αλλά όλο το σημερινό οικονομικό σύστημα.

Ο ερωτισμός μεταξύ των δυο φύλλων είναι πολύ δυνατός, όταν τον συνδέουν κοινά βιώματα, όταν βασίζεται στην ισότητα. Η ερωτική σχέση, πρόσκαιρη η διαρκής , μεταξύ υπάλληλων ή εργατών, σχηματίζει πανίσχυρους δεσμούς μέσα στη δουλειά. Κλονίζει την αξία υφισταμένη – διευθυντής. Συντρίβει την ανισότητα των δυο φύλλων. Ο έρωτας μεταξύ ίσων ανθρώπων είναι ριζοσπαστικός, ο έρωτας μεταξύ διευθυντή και υφιστάμενης είναι συντηρητισμός και υποταγή από πλευράς της γυναίκας. Όλα αυτά οι εργοδότες τα ξέρουν καλά.

ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΓΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ,
ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΜΑΣ,
ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ,
ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.